Οι αμυγδαλές είναι μικροί αδένες στο λαιμό, ένας σε κάθε πλευρά. Βρίσκονται εκεί για να καταπολεμήσετε τα μικρόβια όταν είστε μικρό παιδί. Μετά την ηλικία των τριών περίπου χρόνων , οι αμυγδαλές γίνονται λιγότερο σημαντικές για την άμυνα του οργανισμού και αργότερα συρρικνώνονται.

Οι αμυγδαλές αφαιρούνται εάν προκαλούν υποτροπιάζουσες λοιμώξεις (αμυγδαλίτιδες) που απαιτούν θεραπεία με αντιβιοτικά, παραμονή στο σπίτι και απουσία από τη δουλειά ή το σχολείο ή ακόμα και νοσηλεία. Ο γιατρός σας θα ακολουθήσει τις εθνικά συμφωνημένες οδηγίες προκειμένου να αποφασίσετε εάν πρέπει να αφαιρεθούν οι αμυγδαλές.

Το περιαμυγδαλικό απόστημα  είναι μια συλλογή πύου που αναπτύσσεται πίσω από την αμυγδαλή ως επιπλοκή της αμυγδαλίτιδας. Αποτελεί σοβαρότερη κατάσταση και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση με αναρρόφηση, διάνοιξη για παροχέτευση του πύου ή και ταυτόχρονη αφαίρεση της αμυγδαλής στην ίδια πλευρά. Συνιστάται αμυγδαλεκτομή για να αποφευχθεί και άλλο επεισόδιο.

Ο άλλος κύριος λόγος για αφαίρεση των αμυγδαλών είναι το μεγάλο μέγεθος και η δημιουργία αποφρακτικών φαινομένων στον αεραγωγό, όπως ροχαλητό και άπνοιες (σύνδρομο υπνικής άπνοιας).

Οι αμυγδαλές αφαιρούνται επίσης σε υποψία κακοήθειάς τους. Μια ταχεία αύξηση του μεγέθους μιας αμυγδαλής ή έλκος ή αιμορραγία μπορεί να συμβαίνει εάν αναπτύσσεται ένας όγκος.

Το παιδί σας ή εσείς μπορεί να μην χρειάζεται να κάνετε αμυγδαλεκτομή. Μερικές φορές τα επεισόδια αμυγδαλίτιδας αραιώνουν από μόνα τους ή η υπνική άπνοια ξεπερνιέται καθώς ο ιστός τους συρρικνώνεται με τα χρόνια.

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι εναλλακτικές θεραπείες όπως η ομοιοπαθητική κλπ είναι χρήσιμα για προβλήματα των αμυγδαλών.

Επίσης δεν υπάρχουν φάρμακα που να αποτρέπουν την αμυγδαλίτιδα. Τα αντιβιοτικά βοηθούν τα επεισόδια να περάσουν. Ο μόνος τρόπος να μην ξαναεμφανιστούν είναι να αφαιρεθούν οι αμυγδαλές. Πρέπει να τονιστεί όμως ότι η αφαίρεση δε σημαίνει ότι δε θα ξαναεμφανιστεί ποτέ πονόλαιμος, αφού αυτός μπορεί να οφείλεται σε κοινό κρυολόγημα, φαρυγγίτιδα κλπ.

Το παιδί σας ή εσείς θα κοιμάστε με γενική αναισθησία. Οι αμυγδαλές αφαιρούνται μέσω του στόματος και στη συνέχεια ελέγχεται  η αιμορραγία. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μέθοδοι για να γίνει αυτό (κλασικά χειρουργικά εργαλεία και ράμματα, διαθερμία ή coblation που αφαιρεί και σταματά την αιμορραγία), ανάλογα με την ηλικία και το λόγο για τη χειρουργική επέμβαση, η οποία διαρκεί περίπου 20 λεπτά.

Ο ασθενής μεταβαίνει στη συνέχεια σε μια περιοχή ανάνηψης  όπου παρακολουθείται προσεκτικά καθώς ξυπνάει από το αναισθητικό, έτσι  μπορεί να  είναι μακριά από το θάλαμο για αρκετά περισσότερη ώρα.

Η αμυγδαλεκτομή είναι γενικά πολύ ασφαλής, αλλά κάθε επέμβαση μπορεί να έχει μικρό κίνδυνο.

Η πιο συνηθισμένη επιπλοκή είναι η αιμορραγία. Περίπου 4-5 στα 100 άτομα  θα πρέπει να ξαναγυρίσουν στο νοσοκομείο λόγω αιμορραγίας, αλλά μόνο 1 από κάθε 100 θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από παρακολούθηση. Και αυτό παρατηρείται πιο συχνά κοντά στην 7^η μέρα. Επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας αν δείτε καθαρό αίμα στο στόμα σας- συνήθως πάνω από ένα κουταλάκι του γλυκού, θα χρειαστεί να σας δει στο νοσοκομείο.

Όπως σε κάθε άλλη επέμβαση, υπάρχει πιθανότητα μόλυνσης ή πυρετού. Παρόλο που ο πυρετός δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, και σε αυτή την περίπτωση (πάνω από 38’C) επικοινωνήστε με το γιατρό σας.

Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, υπάρχει μια πολύ μικρή πιθανότητα να τραυματιστεί ένα δόντι, ειδικά εάν είναι χαλαρό ή τεχνητό. Ενημερώστε εάν έχετε τέτοιου είδους δόντια.

Είναι μια διαδικασία που επιτρέπει στον εξειδικευμένο παιδο-ΩΡΛ να εξετάσει τον αεραγωγό του παιδιού (λάρυγγα, τραχεία και βρόγχους) χρησιμοποιώντας ένα μικρό ενδοσκόπιο-κάμερα.

Γενικά χρειάζεται να γίνει όταν το παιδί έχει κάποιου είδους δυσκολία στην αναπνοή και θα βοηθήσει τους γιατρούς να ανακαλύψουν την αιτία.

Συνήθως θα έχετε οδηγίες πριν την εισαγωγή. Το παιδί σας πρέπει να είναι νηστικό κατά τις εκάστοτε οδηγίες του γιατρού (συνήθως επιτρέπεται φαγητό μέχρι 6 ώρες πριν το χειρουργείο και νερό μέχρι 2 ώρες πριν το χειρουργείο), διαφορετικά η διαδικασία θα καθυστερήσει ή ίσως ακόμα και αν αναβληθεί.

Πριν τη διαδικασία μπορείτε να συζητήσετε ξανά με τον παιδο-ΩΡΛ και τον παιδο-αναισθησιολόγο για να λύσετε τελευταίες απορίες.

Η διαδικασία γίνεται υπό γενική αναισθησία.  Στη συνέχεια ο λάρυγγας ψεκάζεται και με τοπικό αναισθητικό. Μετά ο ΩΡΛ θα προωθήσει το ενδοσκόπιο στον αεραγωγό μέσα από το στόμα και θα τον εξετάσει.

Σε μερικές περιπτώσεις θα σας έχει ζητηθεί η άδεια να προχωρήσει ο γιατρός σας σε επιπλέον χειρουργικές παρεμβάσεις (πχ αφαίρεση κύστης, διαστολή με μπαλονάκι) που είτε έχουν προβλεφθεί από προηγούμενη εξέταση, είτε πρέπει να αποφασιστούν επειγόντως την ώρα της διαδικασίας. Αυτές συνήθως γίνονται με laser ή ενδοσκοπικά εργαλεία.

Κάθε διαδικασία υπό αναισθησία ενέχει τον κίνδυνο επιπλοκών, αλλά είναι μικρός. Ο παιδο-αναισθησιολόγος είναι ένας έμπειρος γιατρός που έχει εκπαιδευτεί στο να αντιμετωπίζει όποια προβλήματα μπορεί να προκύψουν. Μετά την ανάνηψη μπορεί να υπάρχει ναυτία και έμετος, πονόλαιμος ή ζάλη- παρέρχονται όμως σύντομα.

Υπάρχει ένας πολύ μικρός κίνδυνος τραυματισμού του αεραγωγού. Επίσης τα συμπτώματα από το αναπνευστικό μπορεί να επιδεινωθούν για λίγο.

Υπάρχουν κάποιες άλλες εξετάσεις αλλά μόνο η μικρολαρυγγοσκόπηση θεωρείται ότι δίνει τόσες πληροφορίες (gold standard).

Μετά την ανάνηψη το παιδί μεταφέρεται στο θάλαμο ή στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας. Ο γιατρός σας θα σας ενημερώσει για τα ευρήματα.

Αν το παιδί έχει πονόλαιμο, του χορηγείται παρακεταμόλη. Δεν επιτρέπεται  να φάει ή να πιει για λίγη ώρα. Επειδή ίσως να αισθάνεται κουρασμένο ή ζαλισμένο την πρώτη μέρα, προσέξτε τις δραστηριότητες που μπορεί να το κάνουν να χτυπήσει.

Μπορεί να πάει σπίτι την ίδια ή την επόμενη μέρα. Σε περίπτωση δύσπνοιας ή πυρετού, επικοινωνήστε με το γιατρό σας.

Είναι ο επιστημονικός όρος για το μάτωμα της μύτης.

• Οι άντρες σχετικά συχνότερα από τις γυναίκες.
• Συνηθισμένες στους ηλικιωμένους και στα παιδιά.
• Περισσότερα από το 50% των παιδιών μεταξύ 6-15 ετών παρουσιάζουν ρινορραγίες τακτικά.

Κάθε στιγμή της ημέρας αλλά συχνότερα το πρωί και το βράδυ – συνήθως απρόσμενα.

• Είναι πιθανό ότι κάποια εύθραυστα, επιφανειακά αγγεία αιμορραγούν, ιδίως μετά από τραυματισμό ή φλεγμονή.
• Η υψηλή πίεση και η κατανάλωση οινοπνεύματος μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο.
• Είναι συνήθης ανεπιθύμητη ενέργεια φαρμάκων όπως η ασπιρίνη και άλλα αντιπηκτικά. Παρόλ’ αυτά αν παίρνετε αντιπηκτική αγωγή και πάθετε ρινορραγία, σταματήστε την μόνο μετά από συζήτηση με το γιατρό σας.
• Στα παιδιά οι κρούστες μέσα στη μύτη είναι συνηθισμένες και μπορεί να οφείλονται στη ρινίτιδα ή και σε μια μόλυνση του δέρματος από ένα μικρόβιο που λέγεται Χρυσίζων Σταφυλόκοκκος. Το σκάλισμα της μύτης μπορεί να προκαλέσει τη μόλυνση ή και άμεσο τραυματισμό με συνέπεια την αιμορραγία.
• Σε νεαρά άτομα, οι ρινορραγίες μπορεί να σχετίζονται με διαταραχές της πήξης του αίματος. Άλλα συμπτώματα είναι η παρατεταμένη αιμορραγία μετά από μικροτραυματισμούς ή εξαγωγές δοντιών ή ακόμα οι συχνές μελανιές. Σε αυτές τις περιπτώσεις απαιτούνται κάποιες εξετάσεις αίματος.

Μια ελαφριά ρινορραγία συνήθως μπορεί να ελεγχθεί πιέζοντας με δύο δάχτυλα το μαλακό μέρος της μύτης, με ελαφρά κλίση της κεφαλής προς τα μπροστά, όπως στη φωτογραφία, για 10-15 λεπτά. Τα ψυχρά επιθέματα επίσης βοηθούν. Φτύνετε το αίμα και τα πήγματα που τυχόν καταλήγουν στο λαιμό σας.

Αν αυτό σταματήσει το επεισόδιο και δεν έχετε υποτροπή, δε χρειάζεται να κάνετε τίποτε άλλο. Απλά αποφύγετε τα ζεστά φαγητά και μπάνια, την έντονη άσκηση και  άρση βάρους, τη δυσκοιλιότητα, το φτάρνισμα με κλειστό στόμα και προσαρμόστε με τη συμβουλή του παθολόγου/καρδιολόγου σας  την αντιυπερτασική και αντιπηκτική σας αγωγή για λίγες μέρες.

Αν έχετε μεγάλη αιμορραγία και αυτή δεν ελέγχεται με πίεση, πρέπει να ζητήσετε επειγόντως τη βοήθεια του γιατρού.

Αν η αιμορραγία είναι ελαφριά και σταματάει εύκολα, αλλά υποτροπιάζει συχνά, καλό είναι να δείτε το γιατρό σχετικά σύντομα.

Μικρές αιμορραγίες μπορεί να αντιμετωπιστούν με τοπικές αλοιφές.

Σχετικά με τις σοβαρότερες, παλαιότερα συνήθως τοποθετούνταν «πωματισμός» με γάζες, σφουγγαράκια ή άλλα αιμοστατικά μέσα στη μύτη. Αυτή είναι μια πολύ αποτελεσματική αντιμετώπιση, αλλά προκαλεί έντονη  δυσφορία.

Χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως πχ όταν δεν ανευρίσκεται η εστία της αιμορραγίας ή όταν λαμβάνονται αντιπηκτικά. Τότε μπορεί να χρειαστεί να μείνετε στο νοσοκομείο με τον πωματισμό για μερικές μέρες ή να αλλάξετε κάτι στη συνήθη φαρμακευτική αγωγή σας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, ο ΩΡΛ μπορεί να χρησιμοποιήσει σύγχρονα εργαλεία για εντοπίσει την εστία της αιμορραγίας (όπως μια μικρή κάμερα που λέγεται ενδοσκόπιο) και να τη σφραγίσει-καυτηριάσει.

Αυτό επιτυγχάνεται με μια χημική ουσία όπως ο νιτρικός άργυρος που τοποθετείται στο εσωτερικό της μύτης με τοπική αναισθησία. Είναι ανώδυνη μέθοδος και συχνά πολύ αποτελεσματική.

Διαφορετικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα μικρό εργαλείο που λέγεται διαθερμία και περνά ελάχιστο ηλεκτρικό ρεύμα πάνω στο αγγείο ώστε να το καυτηριάσει. Είναι εξαιρετικά αποτελεσματική θεραπεία και απαιτεί τοπική και σπανίως γενική αναισθησία.

Μετά τον καυτηριασμό ή την αφαίρεση του πωματισμού συνήθως σας συνταγογραφείται μια αλοιφή για τη μύτη.

Κάποιες φορές οι θεραπείες που αναφέρθηκαν αποτυγχάνουν, οπότε ο γιατρός σας θα σας προτείνει μια χειρουργική επεμβαση με γενική αναισθησία. Αυτές οι επεμβάσεις είναι αρκετά πολύπλοκες, απαιτούν χειρουργική εμπειρία και πρέπει να σας εξηγηθούν με λεπτομέρεια, καθώς και οι πιθανές επιπλοκές τους.

Ήδη αναφέρθηκε ο καυτηριασμός δυσπρόσιτων αγγείων με διαθερμία στο χειρουργείο. Μια άλλη επέμβαση είναι η απολίνωση της σφηνο’υ’περώιας αρτηρίας, όπου σφραγίζεται η βασική αρτηρία της μύτης. Αυτή βρίσκεται πίσω από το μάγουλό σας και εντοπίζεται ενδοσκοπικά χωρίς τομές.